.
Frummel hobbelde wat heen en weer
op zoek naar hij wist niet zo goed wat 
Hee, hoorde hij daar iets?
hij luisterde nog eens goed
ja hoor het was duidelijk gesnik
maar er was helemaal niemand te zien....
.
Hij keek eens onder het bed 
achter de stoel en op de kast
en toen zag Frummel haar:
Elsje verstopt achter de kast 
dikke tranen rolden over haar wangen
.
“Wie ben jij” snikte Elsje
“Ik ben Frummel en ben hier komen wonen
maar wat is er met jou aan de hand?”
nog meer tranen rolden over Elsje’s wangen
haar woorden waren niet te verstaan
.
Frummel droogde eerst haar tranen
en trok toen ’n gekke bek
het werkte, Elsje moest lachen
en trok ook ’n heel gek gezicht
Elsje en Frummel schaterden het uit
en rolden over de grond van plezier.
.
“Waarom was je nou zo verdrietig Elsje?”
“Ik wil niet naar bed, ik ben bang alleen
en er zijn zoveel enge geluiden.....
en ik wil ook niet naar school
de kinderen zijn helemaal niet aardig
en ik mag bijna nooit meedoen”
opnieuw rolde ’n traan over haar wang....
.
“Weet je wat”, zei Frummel
“Zal ik bij je blijven, ik ben ook alleen,
er is wel plek voor mij in je grote bed
en ik kan ook wel mee naar school,
dan stop je me gewoon in je tas
of in je broekzak, ik ben toch maar klein.”
.
Elsje begon te lachen
“ja, je bent maar ’n hummeltje
ik kan je wel verstoppen
en als dan niemand met me wil spelen
kan ik met jou gaan spelen.”
“Goed idee” zei Frummel “en misschien
wil iedereen dan wel met ons spelen!”
.
Blij en moe lag Frummel in Elsje’s hand
Elsje keek even glimlachend op hem neer.
“Frummel, heb jij misschien ’n broertje of zusje, 
mijn broertje is soms ook ’n beetje bang
en wil vast ook wel zo’n leuk klein vriendje......”
.