. Frummel hobbelde wat heen en weer op zoek naar hij wist niet zo goed wat  Hee, hoorde hij daar iets? hij luisterde nog eens goed ja hoor het was duidelijk gesnik maar er was helemaal niemand te zien.... . Hij keek eens onder het bed  achter de stoel en op de kast en toen zag Frummel haar: Elsje verstopt achter de kast  dikke tranen rolden over haar wangen . “Wie ben jij” snikte Elsje “Ik ben Frummel en ben hier komen wonen maar wat is er met jou aan de hand?” nog meer tranen rolden over Elsje’s wangen haar woorden waren niet te verstaan . Frummel droogde eerst haar tranen en trok toen ’n gekke bek het werkte, Elsje moest lachen en trok ook ’n heel gek gezicht Elsje en Frummel schaterden het uit en rolden over de grond van plezier. . “Waarom was je nou zo verdrietig Elsje?” “Ik wil niet naar bed, ik ben bang alleen en er zijn zoveel enge geluiden..... en ik wil ook niet naar school de kinderen zijn helemaal niet aardig en ik mag bijna nooit meedoen” opnieuw rolde ’n traan over haar wang.... . “Weet je wat”, zei Frummel “Zal ik bij je blijven, ik ben ook alleen, er is wel plek voor mij in je grote bed en ik kan ook wel mee naar school, dan stop je me gewoon in je tas of in je broekzak, ik ben toch maar klein.” . Elsje begon te lachen “ja, je bent maar ’n hummeltje ik kan je wel verstoppen en als dan niemand met me wil spelen kan ik met jou gaan spelen.” “Goed idee” zei Frummel “en misschien wil iedereen dan wel met ons spelen!” . Blij en moe lag Frummel in Elsje’s hand Elsje keek even glimlachend op hem neer. “Frummel, heb jij misschien ’n broertje of zusje,  mijn broertje is soms ook ’n beetje bang en wil vast ook wel zo’n leuk klein vriendje......” .